|
 |
| Zofia Nałkowska to wybitna pisarka, ur. 10.11.1884 r. w Warszawie. Była córką znanego geografa- Wacława Nałkowskiego. Działała w różnych organizacjach pisarskich, np. Polskiej Akademii Literatury. Należała do grupy prozaików Przedmieścia. Prowadziła salon literacki i opiekowała się młodymi utalentowanymi ludźmi. |
| Po wojnie uczestniczyła w pracach Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich. Jej obszerny dorobek literacki obejmuje prozę powieściową i nowelistyczną oraz dramaty i książki o charakterze eseistycznym. Debiutowała w roku 1898 wierszem "Pamiętam" wydrukowanym w "Przeglądzie Tygodniowym". Ponadto napisała powieści: "Kobiety", "Książę", "Rówieśnice", "Narcyza", "Węże i róże", "Granica", "Medaliony", "Romans Teresy Hennert", "Niedobra miłość", "Niecierpliwi", "Hrabia Emil" i wiele, wiele innych. |
| Na uwagę zasługują takie utwory autobiograficzne, jak: "Dom nad łąkami", "Mój ojciec" oraz "Dzienniki" stanowiące świadectwo życia, dojrzewania, twórczości pisarki oraz obraz środowiska literackiego i czasu historycznego. Zofia Nałkowska zmarła 17 grudnia 1954 r. w Warszawie. |
| Zarówno Zofia, jak i jej siostra- Hanna- przyszła utalentowana rzeźbiarka- wychowały się w domu, w którym panował kult nauki i pracy. Wychowały się pod wpływem ojca i jego przyjaciół, znakomitych ludzi nauki, pisarzy, publicystów. Wielką rolę odegrała także matka- Anna- autorka podręczników z zakresu geografii powszechnej naszego kraju… |
| Zofia Nałkowska mieszkała w Wołominie, na Górkach, w słynnym Domu nad Łąkami. Jakże pięknie o nim pisała; ów dom stał się tłem i tematem wielu jej utworów. Dla niej ten skrawek ziemi był najukochańszym miejscem, przystanią, domem najmilszym. Ukazała go na przestrzeni każdego miesiąca. Ileż pięknych słów mu poświęciła, ileż kartek "Dzienników" zapełniła opisami cudownej przyrody otaczającej ów dom na wzgórzu. |